تبلیغات
DNA News - به‌دام‌انداختن مولکول‌های دارو درون تومورها
اولین مرحله از هر مطالعه‌ای که از نانوذرات برای رسانش داروها و عوامل تصویربرداری به تومورها استفاده می‌کند، سوار کردن محموله مورد نظر به نانوذرات و سپس تزریق آنها به‌درون بدن است. با وجودی که نانوذرات در افزایش زمان زدوده شدن دارو یا عوامل تصویربرداری از درون بدن و افزایش حضور آنها درون تومور موثر هستند، اما سرعت رسیدن آنها از جریان خون به مرکز تومور نسبتاً پایین است.

حال دو تن از محققان دانشگاه تورنتو نشان داده‌اند که سامانه‌ای که خود را به شکل نانوذره آرایش داده و با دارو یا عامل تصویربرداری می‌تواند کامل شود، زمانی که به درون تومور راه می‌یابد، سرعت رسیدن مولکول‌های مهم را به‌درون تومور افزایش داده و این مولکول‌ها را درون تومور به‌دام می‌اندازد.

هدف از انجام این پروژه توسعه یک سامانه نانوذره‌ای بود که سرعت بالای «ورود» مولکول‌های کوچک دارو یا عوامل تصویربرداری به‌درون تومور را با سرعت پایین «خروج» نانوذرات از آن ترکیب کند. این سامانه امکان رسیدن مقدار حداکثری از مولکول‌های مورد نظر به‌درون تومور و ماندن آنها در این محل را ایجاد کرده و در عین حال باعث می‌شود مولکول‌هایی که درون جریان خون باقی مانده و یا وارد بافت‌هایی غیر از بافت‌های هدف شده‌اند، به سرعت از بدن خارج شوند.

این محققان برای ترکیب کردن این دو ویژگی به ظاهر متضاد، ابتدا نانوذرات طلای 30 نانومتری را که با یک پلیمر با انتهای بیوتینی روکش داده شده بود، به درون بدن تزریق کردند. روکش پلیمری از چسبیدن نانوذرات به یکدیگر جلوگیری کرده و مولکول بیوتین امکان اتصال بعدی داروها یا عوامل وضوح تصویر را فراهم می‌آورد. در عرض 24 ساعت بیشتر نانوذرات درون تومور تجمع کرده و باقی نانوذرات از بدن دفع شدند.

سپس این پژوهشگران ماده فعال متصل شده به streptavidin را تزریق کردند؛ streptavidin مولکولی است که به‌صورت اختصاصی و محکم به بیوتین متصل می‌شود. این مولکول کوچک پس از تزریق به سرعت وارد تومور و بافت‌های دیگر می‌شود، اما درون تومور به شکلی تقریباً برگشت‌ناپذیر به نانوذرات چسبیده و این امر سرعت خروج آن از درون تومور را تا حد بسیار زیادی کاهش می‌دهد.

محققان این کار با استفاده از یک مولکول رنگی فلورسانس به‌عنوان مولکول فعال متصل شده به streptavidin توانستند سینتیک تجمع داروها را درون تومور مطالعه نمایند. نتایج به دست‌آمده بسیار چشم‌گیر بود. سرعت تجمع مولکول‌های فعال درون تومورِ حاوی نانوذرات طلا، 200 برابر بیشتر از تومورهایی بود که این نانوذرات را نداشتند. به‌علاوه، میزان تجمع مولکول فلورسانس درون این تومورها 5 برابر بیشتر از تومورهای عادی بود.

جزئیات این کار در Proceedings of the National Academy of Sciences منتشر شده است.
درباره وبلاگ
خوش آمدید!! به منظور گسترش و بهبود وبلاگ سعی شده که بیشتر رشته های پزشکی مورد بررسی قرار گیرند. لطفا از سایر صفحات وبلاگ دیدن کنید.
منتظر نظرات سازنده شما هستیم.
موضوعات
آخرین مطالب
نظر سنجی
به نظر شما مطالب سایت تا چه حد مفید و مناسب بوده اند؟






نویسندگان
آرشیو مطالب
پیوند ها
پیوندهای روزانه
صفحات جانبی
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
كل مطالب : عدد
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :



تمام حقوق این وبلاگ و مطالب آن متعلق به صاحب آن می باشد.

دانلود فیلم

سایت ساز رایگان

بهراد آنلاین

شادزیست

دانلود فیلم

لیمونات

تک باکس

دانلود نرم افزار